BREVET DE 200 KM
Ruta del Prestige. Pola Costa da Morte.
24 DE MARZO
BREVET DE 300 KM
Polas cabeceiras do Eume e Miño
21 DE ABRIL
ABONA TU CUOTA ANUAL
CÓMODAMENTE DESDE LA
PASARELA DE PAGO SIN
RECARGO ALGUNO
AQUÍ
HAZTE SOCIO DEL C.C.RIAZOR, ASEGURA TU PLAZA EN TODOS
SUS EVENTOS Y AHORRATE UNOS EURILLOS
PARA VER O CALENDARIO DE SAÍDAS ENTRE-SEMANA PICA EN "EL CLUB" SALIDAS BTT ENTRE-SEMANA
miliblan
“El objetivo de Randonneurs Mondiaux es promover, aplaudir y animar los esfuerzos de aquellos ciclistas que deseen probar sus limites personales combinando la diversión del turismo con las características del ciclismo de distancia.” (Audax Club Parisien).
RANDONNEUR: Ciclista de larga distancia no competitivo, cicloturista superrodador, correcaminos,... puede haber más definiciones, pero no existe una palabra única que lo defina en castellano. Es aquel cicloturista (y como tal, anticompetitivo y autosuficiente), rodador de larga distancia, capaz de completar cualquiera de los brevets homologados por la máxima autoridad en estas cuestiones: el Audax Club Parisien .
LOS BREVETS: Un “brevet” es una “licencia” o “patente” en francés, que aplicado al cicloturismo significa otorgar al participante un “título” o “diploma ”(el brevet) por realizar un recorrido dado, que incluye unos puntos de paso obligatorios en los que hay que sellar un carnet de ruta. Los Brevets son etapas de gran fondo (mínimo 200 kms.), no competitivas, que se realizan en carreteras abiertas al tráfico, y que se han de completar en un tiempo máximo prefijado. Las distancias a cubrir en los brevets son: 200, 300, 400, 600 y 1.000 kms., así como los 1.200 kms de las superbrevets París-Brest-París y Madrid-Gijón-Madrid. El objetivo que persiguen estos brevets es adquirir un gran fondo para poder participar en la clásica cicloturista París-Brest-París (1.200 kms), prueba en la que participan cicloturistas de todo el mundo. El año de la celebración de la PBP (París-Brest-París) y MGM (Madrid-Gijón-Madrid) la organización exige haber completado en ese mismo año los brevets de 200, 300, 400 y 600 kms. para poder participar.Los brevets están definidos expresamente como “excursión personal” (no son carreras ni tampoco marchas), en las que predominará una total autosuficiencia del participante, quedando prohibido recibir asistencia fuera de los puntos de control establecidos. Las normas de tráfico deben ser estrictamente respetadas, y el casco, luces y prendas reflectantes son de uso obligatorio.
Nuestro Club está homologado para poder organizar estos brevets.
LAS BICICLETAS RANDONNEURS: son bicicletas para largas distancias, con posibilidad de montar guardabarros, portaequipajes y luces. No son bicicletas touring para un cicloturismo pesado, pues se busca ligereza. Son básicamente una bicicleta de carretera, pero con una geometría más relajada, buscando un compromiso entre la comodidad y la velocidad. Muchas de ellas se siguen construyendo en acero por artesanos. Ideales para pruebas de más de 200 km. hasta los 1.200 de la París-Brest-París. Es muy complicado, por no decir imposible, encontrar bicis de este tipo en España.
miliblan
REGLAMENTO de los BREVETS RANDONNEUR MONDIAUX
de 200 Km. hasta 1000 Km.
Articulo 1 : Solamente el Audax Club Parisien tiene el poder de homologación en el mundo entero. Cada brevet realizado a partir del año 1921 ha estado registrado bajo un número de homologación atribuido por orden cronológico de recepción.
Articulo 2 : En los Brevets de Randonneur Mondiaux puede participar cualquier cicloturista que tenga licencia federativa en vigor y el correspondiente seguro. Los menores de edad pueden participar si además presentan una autorización paternal librando de responsabilidad al Audax Club Parisien y a las sociedades organizadoras, así como un certificado médico de aptitud física de menos de 6 meses.
Se admite todo tipo de máquina mientras sean movidas solamente por la fuerza muscular.Los participantes deben ir equipados con el casco protector reglamentario.
Articulo 3 : Para efectuar un brevet, el excursionista debe rellenar un boletín de inscripción y satisfacer un derecho de participación fijado por el club organizador.
Articulo 4 : Cada participante debe estar asegurado en responsabilidad civil, la gran mayoría de las licencias federativas de ciclismo lleva incluido este seguro (la de la Federación Gallega sí la tiene). Al retirar la documentación, el participante debe presentar la licencia, en la que debe indicar que está asegurado de Responsabilidad Civil. Los responsables del club organizador han de desestimar toda inscripción de cualquier participante no asegurado.
Articulo 5 : Cada participante es considerado como un excursionista personal, y debe respetar el código de circulación y todas las señalizaciones oficiales.
El Audax Club Parisien, las sociedades organizadoras, el representante ACP y su asociación de referencia no pueden en ningún caso ser tomados como responsables de los accidentes que pudieran sobrevenir a lo largo de un brevet.
Articulo 6 : Para la circulación de noche, las máquinas deben estar provistas de un alumbrado delantero y trasero fijado solidamente y que pueda ponerse en marcha en cualquier momento (se tiene que prever unas bombillas de recambio; se recomienda un doble sistema de alumbrado). Se prohíbe el alumbrado trasero intermitente. Los organizadores rehusaran la salida a los participantes que su alumbrado no esté conforme a lo indicado. Cada participante debe conectar su alumbrado al anochecer, así como en todo momento donde la visibilidad no sea suficiente (lluvia, niebla, túneles, ....), tanto si se circula en solitario como en grupo cada uno debe conectar sus luces de alumbrado. Se recomienda los vestidos claros y los brazaletes reflectores para la circulación de noche y es obligatorio llevar puesto un chaleco o una casulla reflectante.
Toda infracción a estas medidas, constatadas en un control, comportará la no homologación del brevet.
Articulo 7 : Cada excursionista debe proporcionarse el mismo todo lo que necesite para la realización de su brevet. No se autoriza sobre el recorrido del brevet, a excepción del lugar de los controles, ningún servicio organizado de entrenadores, preparadores y otros servicios con coche seguidor. Los participantes que incumplan este articulo, serán excluidos sin mas.
Si en la salida de un brevet los organizadores agrupan voluntariamente unos participantes, dado que la velocidad es libre, los participantes tienen el derecho absoluto de salirse de este grupo en todo momento. Ningún excursionista se podrá erigir como director de un grupo. Los signos distintivos (brazaletes, mallots, etc...) así como los títulos (por ejemplo : capitán de ruta) no son autorizados. La cantidad de individuos que formen un grupo ha de estar conforme a la legislación vigente.
Cada participante ha de vestir y comportarse de forma correcta.
Articulo 8 : A la salida, cada participante recibirá un carnet de ruta y un itinerario, en el que figurarán un cierto número de lugares de control, donde el participante tendrá la obligación de hacerse controlar el mencionado carnet de ruta. Los organizadores pueden igualmente prever uno o varios controles secretos; por esta razón y por cuestiones del seguro, el participante está llamado a respetar el itinerario que se le ha remitido a la salida.
Los organizadores deben utilizar obligatoriamente los carnets de ruta creados expresamente por el Audax Club Parisien o bien los carnets de ruta propuestos por el representante ACP de su zona geográfica en cual caso serán aprobadas por el Audax Club Parisien.
Articulo 9 : En caso de que un control preciso designado por el organizador fallase, el excursionista tendrá que sellar el carnet de ruta en cualquier comercio, estación de servicio, etc., en el que se pueda leer el nombre de la localidad de este control. En caso de imposibilidad de obtener este sello (control de noche) , el excursionista podrá: 1) enviar, desde esta localidad, una postal al responsable de la organización indicando lugar, día, hora de paso, nombre, apellidos y club, en cual caso dentro la casilla de control del carnet de ruta indicará “CP” (carta postal), el día y la hora que se echa la postal al buzón. 2) Responder sobre el carnet de ruta a una pregunta sobre un punto característico del lugar de control. La opción sobre la pregunta está a al discreción del organizador, control por control.
En el carnet de ruta, dentro cada casilla de control, se debe indicar la hora de paso, así como el día para los brevets de mas de 24 horas.
La falta de un sello, una hora de paso no indicada o la pérdida del carnet de ruta (aunque sea en los últimos tramos) comportara la no homologación del brevet.Cada participante debe hacerse controlar personalmente su carnet de ruta.
Articulo 10 : Los tiempos empleados para efectuar cada brevet están en función de la distancia: 13h30 (200 km), 20h (300 km), 27h (400km), 40h (600 km) y 75h (1000 km).
El paso dentro de cada control se efectuará entre una hora de apertura y una de cierre mencionadas sobre la carta de ruta, calculadas sobre unas velocidades medias extremas de 15 y 30 km/h para los controles situados entre 0 y 600 km, de 11,428 y 30 km/h para los controles entre 601 y 1000 km.
Si un excursionista llegase retrasado en un punto de control, el organizador le permitirá continuar si este retraso es debido a un acontecimiento imprevisto e independiente de la voluntad del excursionista, como una parada para ayudar un accidentado o una carretera cortada. Un problema mecánico, la fatiga, la falta de forma física, las “pájaras” etc. No son razones válidas para excusar un retraso.
Fuera de los casos precedentes, el excursionista debe respetar este abanico horario intermedio, no hacerlo significa la no homologación del brevet, igualmente si este se pretende efectuar dentro del tiempo límite.
Articulo 11 : Todo fraude comportará la exclusión del participante en todas las organizaciones del Audax Club Parisien.
Articulo 12 : A la llegada cada participante tendrá que firmar su carnet de ruta y entregarlo a los organizadores. Se devolverá después de la homologación. No se facilitará ningún duplicado ni en caso de perdida de este documento.Estos brevets no son competiciones, no se establecerá pues clasificación por tiempos.
El participante podrá adquirir una medalla especial cuando el brevet esté homologado, para lo cual se tendrá que hacer el pedido y liquidar su importe en el momento de entregar el carnet de ruta a la llegada.
Articulo 13 : Las medallas que constatan la realización de un brevet son de color bronceado (200 Km.), plateado (300 Km.), rojo (400 Km.), dorado (600 Km.) y capeado de plata (1000 Km.). El modelo cambia, en principio, el año después de la PBP. El precio de las medallas será indicado por los organizadores del brevet.
Súper Randonneur: Distinción reconocida a los excursionistas que hayan completado, dentro del mismo año, la serie de brevets 200, 300, 400 y 600 Km. Una medalla (nominal los años de PBP) indicando esta distinción se entregará al excursionista que la pida a su club organizador de brevets, indicando los números de homologación de sus brevets y haciendo efectivo el importe de esta medalla.
Articulo 14 : Un participante no puede efectuar otra prueba quilométrica sobre todo o parte del recorrido de un Brevet de Randonneur Mondiaux.
Articulo 15 : Todos los montajes y actividades alrededor de los BRM dentro de una zona geográfica, tales como juegos, listados, recuerdos, “challanges” (campeonatos), etc, tanto sea para los excursionistas tomados individualmente como para los clubes, son exclusivamente de la competencia del representante ACP y de su asociación de referencia.
Articulo 16 : Los brevets BRM y los organizadores, (asociación u otros) solo podrán figurar, dentro del calendario ACP, en su zona geográfica de origen, cualquiera que sean el lugar de salida efectiva o de las asociaciones donde sus miembros son afiliados. Los organizadores están obligados a utilizar los carnets de ruta de su zona geográfica de origen.
Un organizador (en particular un club fronterizo) podrá aparecer una segunda vez sobre el calendario ACP como organizador aparente dentro de otra zona geográfica distinta de la de origen, con el acuerdo del representante ACP de esta zona geográfica, teniendo por obligación formal la de aplicar el primer apartado del presente articulo.
Articulo 17 : Participando en un brevet BRM, los excursionistas aceptan la publicación de su identidad y del tiempo empleado dentro de los resultados publicados por los interventores. En ningún caso su identidad podrá ser utilizada con fines comerciales o ser tramitados a un tercero para este fin.
Articulo 18 : El hecho de inscribirse y tomar la salida de un brevet implica por la parte interesada la aceptación sin reserva del presente reglamento. Toda queja o reclamación, cualquiera que sea el motivo, se formulará por escrito y se enviará, dentro de las 48 horas siguientes a la prueba, a los organizadores, los cuales la examinarán y la tramitarán con sus opiniones al responsable ACP (Francia) o al representante ACP (fuera de Francia) para examinarlo antes de decidir.
Articulo 19 : En caso de apelación del interesado, la carpeta se enviará al Comité Director del ACP con las opiniones expresadas por los organizadores y las del representante ACP. El Comité Director del ACP regulará, sin posibilidad de réplica, los casos y los litigios que este reglamento pudieran haber omitido.
miliblan
Enlace a recorrido y perfil
http://www.bikemap.net/route/476632#lt=43.22019&ln=-7.94449&z=10&t=2
vitus
Recordando la BREVET 300 de 2009
Salida a las 6.10 de la mañana del Temple, noche cerrada, ligera llovizna que nos acompaño hasta Celas luego poco a poco se fue transformando en aguacero. Era la primera vez que iba en bici de noche, con lluvia y en grupo. Todos íbamos preparados para la lluvia excepto el chaval (Pablo) que iba con ropa de verano pero hablando con él me dijo que no le preocupaba ni el frío ni el agua que ya estaba acostumbrado. Conocí a José Luis de Vigo con gran experiencia en etapas largas y a Fran de Monforte según sus comentarios un gran especialista en la Quebrantahuesos, el resto del grupo estaba formado por Nechas, Fran, Man, Emilio y Arturo todos del CC. Riazor.
La torre de Celas es del siglo XV, tiene 12 metros de altura y muy poco grosor 1,5 m. Fue propiedad de los Andrade en el siglo XVI luego paso por diversos dueños, actualmente el propietario es el ayuntamiento de Culleredo.
Después de pasar la cantera empezó a llover a rachas torrencialmente, ya antes de llegar a A Silva apareció la niebla. Aproximadamente a las 8.00 llegamos a la gasolinera de a Silva, después de un breve avituallamiento proseguimos dirección Ordes, enseguida se formó un grupo delante formado porPablo, Fran, José Luis y Fran de Monforte que ya no volvimos a ver en todo elrecorrido, excepto a Pablo que paró a desayunar un poco después de pasar Ordes y que luego nos pasó como un tiro. El segundo grupo lo formábamos Arturo, Manuel, Nechas , Emilio y un servidor. Hasta Lanzá la lluvia nos acompaño pero disminuyendo su intensidad progresivamente, la carretera estaba en buen estado hasta el cruce dirección Boimorto, que la carretera estaba en obras, por aquí paramos varias veces para ajustar las bicicletas y los portaequipajes. Alguno en este tramo iba perdiendo botes de aceite y Man gracias a las llamadas telefónicas encontró la cámara perdida, estaba en la gasolinera de A Silva. Cogimos el desvío hacia San Pedro de Mezonzo encontrando las rampas de más de un 20% de desnivel.
El monasterio de Santa María de Mezonzo, actualmente de San Pedro, ya existía en el siglo VI, la primera noticia documental que tenemos es del año 870. Aparece de aquella como monasterio mixto, regido por los “ pactos “que estableciera como regla monacal San Fructuoso. Son de aquella primera época el capitel suevo que hace de pila del agua bendita y algunos de los fustes de las columnas de la puerta. La iglesia es de planta basilical de tres naves y tres ábsides semicirculares. Conserva las tres puertas románicas y un hermoso clavel tallado en la cabecera de la nave.
El Monasterio de Santa María de Sobrado de los Monjesaparece citado ya en documentos de finales del siglo X, con el nombre de San Salvador. La historia de los 150 primeros años de vida del monasteriono está suficientemente estudiada; sabemos que a principios del siglo XIIel monasterio se encuentra abandonado. En 1142 San Bernardo de Claravalenvía desde la Abadía de Claraval, en Francia, de donde es abad, una comunidad de monjes. Así, el 14 de febrerode 1142, comienza en Santa María de Sobrado la vida monástica cisterciense. Durante el resto del siglo XIIy el siglo XIIIel monasterio desarrolla una gran actividad espiritual y económica. Después, como la mayoría de los monasterios de Españay Europa, conoce una etapa de decadencia que se detiene en el año 1498, al incorporarse a la Congregaciónde Castilla. El monasterio recupera gran parte de su grandeza; la mayoría de los edificios que actualmente se conservan comienzan a construirse a partir de esta nueva época. La monumental iglesia se termina a finales del siglo XVIIy en el año 1708se consagró solemnemente.
Saliendo de Sobrado dirección a Friol pasamos por la laguna donde unas ocas parece que con su mirada nos despiden. La carretera está en un penoso estado, vemos los primeros peregrinos que han cogido el camino del Norte, apenas hay tráfico y si no fuese por el mal estado de la carretera podríamos con tranquilidad contemplar el paisaje. Después de pasar el cruce que conduce a Toques observamos a nuestra izquierda el pico más alto de la provincia de A Coruña, pico Campelo (806 m) en los montes Bocelo, donde hace años había una instalación militar, a los pocos metros nos adentramos en la provincia de Lugo, la carretera mejora y ahora es prácticamente cuesta abajo dirección. Friol, donde iba ser nuestro tercer punto de sellado
En Friol quedan aún vestigios megalíticos y castreños, los más antiguos que conserva este municipio. Esta tierra fue también ocupada por romanos y visigodos. En la Edad Media las familias Ulloa, Parga y Seixas se repartieron el poder en este término. Buena muestra de ello son las edificaciones, torres y castillos, que pueblan el territorio: La Torre de Friol, la Fortaleza de San Paio de Narla, torre de Miraz, Pazo de Remesil y de Trasmonte.
Al salir de Friol dirección Begonte, ya empiezo a encontrarme mal, me faltan fuerzas, paso unos kilómetros muy flojos, me voy quedando atrás, en un alto veo que han parado, sigo y ya cuesta abajo me empiezo a recuperar, llego al cruce de Begonte solo, espero y al poco van llegando por Nechas, Man, Emilio y Arturo. A partir de aquí hasta Castro de Rey es prácticamente llano, y el tiempo nos esta respetando, en el kilómetro 150 de recorrido comento a Emilio que justo llevamos una media de 20 km/hora. Ya nos queda poco para Castro de Rei que es donde quedamos a comer por amenaza de lluvia que es lo que sucede al poco rato. En Castro de Rei no hay ningún restaurante nos tenemos que conformar con unos bocadillos y unas aceitunas con hueso.
En el siglo XVI fue levantado el castillo de Castro de Rei, que le dio nombre, blasón y escudo a la villa.El castillo, que con el núcleo de población, estuvo rodeado de murallas, se conservó en pie hasta 1941, año en el que desapareció. El altonazo en el que se halla el núcleo primitivo de la villa fue un castro rodeado por los ríos Azúmara y Toreneiros, conserva restos de las antiguas defensas del castro y de la fortaleza. Con fecha 4 de Febrero de 1971 fue declarada conjunto histórico y paraje pintoresco.
Salimos con dirección a Meira, sellamos en la gasolinera de la entrada a las 17,00 entrada y rápidamente proseguimos la ruta.
La historia de Meira comienza con la construcción del desaparecido monasterio de la orden de San Bieito, sobre tierras donadas por el rey Alfonso VII a la hija del Conde de Traba, quien a su vez las cedió para dicho fin. Poco a poco el monasterio fue cobrando vida y con el las tierras que lo rodeaban, que serán lugar de asentamiento para nuevos monasterios y abadías. Al abrigo de estos enclaves religiosos las tierras de Meira se fueron poblando. En 1503 Meira se une a la congregación cisterciense de la reforma y en 1590 el monasterio pasa a ser el Colegio Mayor de Filosofia de la Congregación. Con la reforma monasterial patrocinada por los Reyes Catslicos el monasterio de Santa María de Meira continua con su trabajo, hasta que las tropas de Napoleon lo saquean y convierten en hospital de sangre.
Las primeras referencias a la villa actual datan del siglo VI. Se alude a la villa de Santa María de Montenegro bajo la protección de la familia del mismo nombre. En el siglo VIII sufrío un incendio que la destruyó completamente.
La Torre del Homenajedel Castillo de los Andrade, en Villalba. Hoy, un Parador de Turismo. Posteriormente en el siglo XII aparece referida con el nombre de Vilarente. Durante la Edad Media la historia de la villa aparece íntimamente ligada a la dinastía Andrade. En el siglo XV durante la revolución irmandiñase destruyó el castillo de Villalba en 1431 durante el levantamiento contra Nuño Freire de Andradequien después obligó a los vecinos a reconstruir la fortaleza. En el año 1467, que sería el año de la segunda y verdadera Revuelta Irmandiña, Alfonso de Lanzós, Pedro de Osorio y Diego de Lemos dirigieron un auténtico ejército popular que acabó con todas las fortificaciones de los Andrade, con excepción de la de Moeche.
La salida de Villalba es bajo una intensa lluvia a penas se veía la carretera, y la lluvia hacia daño al dar en la cara, después de diez minutos de una intensa lluvia empezó el tiempo a calmarse, a Nechas y a Man ya nos los volví a ver, iba con Emilio, Arturo nos esperaba en cada repecho, al cabo de un rato a Emilio lo llaman por teléfono y se queda atrás, paso a Arturo que está esperando en un repecho y voy durante bastante rato solo, paso Momán y me adentro en la Serra da Loba todo subidas y bajadas, por este tramo voy bastante cabreado, no se acaban las subidas, el paisaje es impresionante, me alcanzan Arturo y Emilio, me dan ánimos y Arturo me dice que solo quedan cinco subidas hasta Irixoa, conté nueve, llegamos Irixoa a las nueve y media empezaba a anochecer. A quí me entere por Emilio de la avería en la bicide Pablo que tuvo que abandonar. Repusimos fuerzas, tomamos un buen plato de callos y vimos el gol del Deportivo al Ath. de Bilbao salimos sobre las 10,15 ya era noche, a la salida Arturo nos sorprende con la orquesta sinfónica. Empredemos la ruta hacia Pontedeume, la noche es cerrada la oscuridad es absoluta, por la carretera de Monfero no se oye nada, temo que en cualquier momento nos pueda salir algún animal, los coches se oyen a distancia cuando se acercan. Una experiencia inolvidable.
El monasterio de Monfero aparece citado en el siglo X. Cuando San Rosendo fundara el monasterio de Caaveiro. En el año 1124 Alonso Bemúdez y el conde de Traba lo restauraron con ayuda del rey gallego Alfonso VII.
Pasando Taboada les hago señas a Arturo y Emilio para que me adelanten ya que llevan mejores focos, no se lo que entienden, ya que me pasan a toda mecha y ya no los veo hasta Pontedeume, último punto de sellado en el bar Bogavente a las 23,24, Arturo se toma un chocolate, luego me arrepentí de no haberlo tomado ya que mis últimos kilómetros fueron muy cansinos.
La fundación de Pontedeume, llevada a cabo por el rey Alfonso X el Sabio, data del 1270 . A Ponte del Eume fue el más importante viaducto de Galicia hasta la edad moderna. Construido por Fernán Pérez de Andrade alrededor del año 1380 tenía 79 arcos.
Salimos de Pontedeume dirección a Miño por la costa, gracias a la gran cantidad de casas y urbanizaciones la carretera estaba bastante iluminada, por Boebre estaban de fiestas vemos tocar a una orquesta, llegamos a Miño sin novedad paramos un momento y tomamos una manzanas, el cansancio se nota cada vez más. En la bajada de Espiritu Santo, Emilio y Arturo se lanzan en pos de la meta, yo sigo a mi ritmo cansino porque ya debo estar en las últimas, al llegar al Temple casi me da un mareo al bajarme de la bici. Son la 1.30 horas, he recorrido 310 km. a una media de 19,4 km/hora, he estado 15 horas y 54 minutos sentado en la bici, hacía 19 horas 20 minutos que habíamos salido.
Hasta la próxima.
Juan Pedro Martínez
man
Si señor!!!
Vaya pedazo de crónica ilustrada...
...¡nunca es tarde si la dicha es buena!
Juan Pedro, nos has hecho revivir intensamente lo vivido hace ya mas de un año, y no sólo eso, sino que ahora, el próximo sábado ya no pasaremos ignorantes por delante de todas esas grandezas que nos descubres y que forman parte de nuestro patrimonio, nuestra historia y nuestra cultura.
El 2009 no tuvo Anuario (al menos oficialmente, que la historia siempre hay quien la escriba y sobre todo la guarde), pero no me cabe duda que esta crónica bien merece por si misma una publicación.
Nos vemos el sábado, y además de pedalear juntos, tendremos el enorme placer de que nos sigas ilustrando a ritmo de pedalada...
joserecumbent
Hola:
Pues esta brevet de 300 no la voy a poder hacer..., con las ganas que tengo, pero me han llamado del curro y este sábado toca trabajar, es lo que tiene ser eventual, que es difícil hacer planes, lo digo por si me lee Emilio que estuve hablando con él para informarme y poder asistir.
De todos modos, a ver si podemos quedar aunque no sea en una brevet, por si algun día pasais por la zona de Valdoviño o me acerco yo para hacer unos Kms PBP.
JUANOTTO
¿Llegaron ya? ¿todos bien?
Contad algo, si teneis fuerzas randoneurs¡¡¡
JOLIN
Hoxe Domingo vou facer un tramo do camiño de Santiago de Sobrado a Arzúa: a ver si me encontro a algún tirado na cuneta por Sobrado... xa que non dan noticias..
mcambeiro
Llegamos. llegamamos!!
Jolin, estuviste mas presente de lo que crees, aún sin encontrarte por el camino :D
vitus
CRONICA BREVET 300 –2010
(LA INACABADA)
Después de la foto preliminar, Oscar, Manolo de Ferrol, Manuel, Marcelino, Emilio, Man , Arturo y un servidor nos disponemos a salir, son las 6,07 de la mañana, al salir formamos un grupo de cuatro voy con Arturo, Oscar y Manolo seguimos juntos hasta el comienzo de la subida a la cantera donde ya se destacan Manolo y Oscar, me quedo un poco rezagado y al poco tiempo tengo que parar ya que voy muy abrigado y no hace nada de frio, al final de la subida contacto con Arturo y vamos juntos hasta Cerceda, donde el se desvía para ir a Santiago. Subiendo hacía A Silva empieza a chispear, un poco antes de llegar me alcanzan Man y Marcelino. Llegamos A Silva a las 7,55, encontramos a Oscar y Manolo la gasolinera está cerrada y tenemos que buscar otro sitio para sellar, al fin en una panadería sellamos, Oscar y Manolo salen rápidamente y yo prosigo a mi ritmo, Man y Marcelino se quedan a esperar a Emilio y Manuel. Prácticamente ya es de día sigue chispeando, después de Xesteda tengo que parar llevo la rueda delantera descentrada, hay muy poco tráfico paso Ordes sin novedad, en el cruce de Lanzá con la carretera de Curtis me alcanza el grupo de Emilio, cogemos la carretera para Boimorto y nos desviamos para Mezonzo, tenemos la duda en un cruce y en vez de tirar hacia la derecha y nos vamos a la izquierda, vamos a dar a un camino de tierra con gran pendiente, el Gps de Manuel nos falla, volvemos a la carretera y cogemos la buena nos espera la gran pendiente que hay llegando a la iglesia de Mezonzo, la subo dando eses, sacamos una foto de recordatorio y seguimos, salimos a la carretera de Melide y en Presáras nos desviamos a la izquierda, nos pasamos el cruce que por Vilariño nos llevaría a Sobrado, al llegar a la iglesia de Armental después de preguntar nos desviamos a la derecha, hay una pista que va a Vilariño aunque ya nos avisan que tiene una gran pendiente, después de otro error cogemos la buena pista que nos lleva a Vilariño, preguntamos a un paisano que nos habla del cruce de Vilariño comparando con las crestas de los gallos, antes de llegar nos encontramos con la gran pendiente, en la pierna derecha noto que me van a romper la fibras, llegamos a Vilariño y cogemos la pista buena que nos conduce a Sobrado. En Sobrado sellamos a las 11,45 tomamos una ración de embutidos sobre las 12,10 salimos rumbo a Friol , al pasar por la laguna de Sobrado nos ven unos familiares de Jolin, Emilio, Man y Marcelino paran, prosigo con Manuel, en la subida de los montes de Bocelo nos alcanzan, empiezo a quedarme atrás, antes de llegar a Friol, Man y Marcelino me esperan. Man me dice que beba y que mi cansancio es mental. En Friol sellamos a las 13,35 aquí hacemos una mini comida a base de bocadillos y pinchos. Salimos a las 14,00, ya voy bastante tocado con pocas fuerzas, veo que los demás van bastante bien, enseguida me quedó rezagado y tomo la decisión de llegar a Begonte y tirar hacia Coruña, se lo comunico a Emilio que había quedado atrás para cambiarse, y sigo a mi ritmo, antes se me había cruzado un cervatiño que no se asusto, en Begonte llego sobre las 15,00 tomo dirección hacia Coruña, en el camino me encuentro muchos moteros y también Guardia Civil que deben estar controlando las carreras de motos, hago unas breves paradas en Bahamonde Guitiriz y Coirós, a las siete llego al Temple después de 204 kilómetros, al llegar recibo una llamada de Man, me dice que se encuentran en Villalba.
Hasta la próxima.
mcambeiro
Brevet de 300, esto xa comeza a poñerse interesante…
Juan Pedro, foi unha pena que non puideses acabar a brevet con nós, mais aínda tes un mes para preparala seguinte, así que moito ánimo para volver a vernos!
A subida A Silva foi fácil, estábamos frescos aínda, a xente ía animada e a noite axudábanos mentalmente para atacala subida.
Na Silva sellamos nunha panadería ao non estar aberta a gasolineira, según Manuel e Emilio (os cales esperamos Man e mais eu mentres eles tomaban un café no Bar) contáronnos que o do Bar lles contou que quedaría a dormir o paisano da gasolineira, pois non era normal o estar así a esas horas.
Antes de encontrala panadería para sellar, Óscar e Manolo entraron a preguntar por esa posibilidade nun tanatorio cercano, na que non había ningún encargado do negocio, polas horas que eran, supoño, máis sí multitude de persoas velando ao defunto en corpo presente, e que lles dixeron que estaban sós alí, co cal non había nada que facer… aínda que sello supoño que terían non? sería ben curioso se nos sellaran alí.
Antes de chegar a igrexa de Mezonzo, como dí Juan Pedro perdémonos nuns cruces, e a axuda dun veciño non fixo máis que confundirnos, pois pasamos dunha carretera asfaltada, a unha pestosa, despois unha feita de gravilla con rodeiras, despois xa de pedregallo e baches, para pasar a unha pista da concentración parcelaria, barrosa e cunha pendente importante que subimos para chegar a estrada inicial, cada tres pedaladas só unha era efectiva pois patinábase por todos lados, pasamos de ciclismo de carretera, a ciclocross e btt en cuestión de minutos.
Cando xa collemos rumbo, afrontamos a subida a igrexa de Mezonzo con tranquilidade disfrutando da zona, que é excepcional! Arriba, estábamos chamando por Emilio para que apurara e facela foto de recordo, pois parou un pouco máis a baixo, na igrexa, e para aforrar tempo subiu un pequeño prado de herba campo a través para aforrar tempo e deixar pacer un pouco a cabra, jajajaja.
Ao deixar Sobrado, máis tarde, adiantouse ao grupo Man para facer fotos xunto do lago, cando alguén dos que transcorrían en sentido contrario a nós, que creíamos peregrinos, xa que nos encontramos uns cantos (algúns en bicicleta) berrou “hei! Xente do Riazor!!” Ante o cal, Man parou automáticamente e detrás del Emilio e máis eu, resultando ser familiares de Jolín, que se interesaron por nós e que estaban disfrutando da zona e ían visitar Sobrado, e compartimos un anaco a falarmos con eles.
Afrontamos a subida precedente dunha preciosa baixada a Friol, nunha estrada en condicións perfectas,que ao parecer, en anos anteriores era unha completa desfeita, e un sufrimento circular por ela.
A baixada a Friol é espectacular!!hai que facela!
Desde que nos deixou Juan Pedro, e ao reagruparnos, comezamos a relevos durante todo o que quedaba de xornada e indo caendo Castro de Rei, Meira e Vilalba.
Entre este tempo, paramos en Castro de Rei, pois Emilio tiña problemas coa cuberta trasera ao sairlle un bollón, cambiouna pou unha nova (leva de todo nesa bolsa Emilio), en Meira de novo na gasolineira cuñamos, onde coñecemos un dos operarios da estación, que anda bicicleta, e quere ir a Quebrantahuesos, aínda que lle daba pena que este ano non pode ser pois non tiña moito tempo, e non podía sair todo o que quixera, iso sí, notábaselle que se nos uniría sen pensalo se poidese, nese mesmo momento… interesouse por nós, polo que estábamos a facer, sacamos unhas fotos... seguro que nos lee polo foro... moi boa xente!
Afrontamos a seguinte parte da xornada xa coa cabeza en que estábamos de volta, e chegamos a recta de Vilalba, larga ela, e que con relevos, fomos levando ben, Manuel seguíanos, e logo dixo que lle fastidiou un pouco o feito de non dar chegado ao horizonte nunca, e ver o que quedaba de carretera monótona.
Ao chegar a Vilalba notábasenos como estábamos cada un, Manuel mendigando, tirouse na porta como quen se pon a pedir, Emilio íntegro e con sede, Man con fame (como todos) eu un pouco fastidiado da espalda, aquí noteino moito non sei porqué, e todos recompensados finalmente con cañas, claras e duas bandexas de pinchos para nós, xentileza do bar de turno, empanada, pinchos de chourizo, tortilla… un 10 a este habituallamento!!
Saímos animados, e recuperados de Vilalba, recordando as condicións precarias sufridas na Brevet do ano pasado, por unha zona xenial para andar en bici, unha estrada preciosa, outra merecedora de coñecer!!
Entre Vilalba e Momán, decidinme a deixar aos meus compañeiros e “aventurarme” só durante un anaco, como xa fixen na de 200, para quentar as pernas e desfogarme un pouco, como se soe dicir. Acelerei ao levar uns 220 Km, e subín a Serra da Loba só, ainda que non é dura en exceso, se non se sube con forzas paréceme que é das que se atragantan. Subina a 17-18, co cal xa sabía que lles ía quitar unha boa distancia, baixei, e na metade paren a sacar unhas fotos pois xa anoitecía, cheguei a zona de tobogáns, que pasei sen problemas, forte tamén, e seguín tirando ata plantexarme se seguir ata Irixoa ou parar a esperar, perei a mirar o mapa (xa teño antecedentes de pérdidas polo monte, co que non me fío) seguín un pouco maís e decidín esperalos nunha parada de bus, logo de 40 minutos só.
O que buscaba era despois de 220 Km subir pulsacións, e probar forzas e se o corpo aguantaba, e aguantou…
Cando reagrupamos, encontreinos nunhas condicións bastante malas, as peores do día, mentras eu estaba na mellor, Man case apajarado, Emilio igual, os dous “afamiados”, comendo o que podían, se Mazáns (a Emilio prestáronlle polos comentarios que fixo e que non reproducirei aquí)… galletas… Manuel bebendo e comendo tamén… dicíndome que pensaban que ía seguir para ir pedindo os callos… xa lles facían falta.
Quedaban uns 7 quilómetros para Irixoa, onde ao chegar, Emilio o primeiro que fixo foi preguntar polos callos, se lle chegan a dicir que non hai, xa o vía axeonllándose e poñerse a chorar… non foi así, e caeron cadansúa ración, cañas e claras, sellado pola mesma rapaza do ano pasado, que se acordaba dos riazores, eu comentou que a quixeron enganar… bueno, moi boa rapaza!
Ao sairmos, noite pechada, tiramos para Pontedeume, seguinte punto de sellado e último, antes de chegarmos a Culleredo. Foron tramos de tobogáns que de noite lévanse moi ben, e despois unha larga baixada ata Pontedeume. Foi a miña primeira experiencia de noite, xunto coa da mañá, aínda que esta vez foi diferente…é esa sensación de cansancio acumulado, de horas e horas enriba da bici, e a concentración e tensión requerida para baixar de noite, a que fan unha mistura peculiar de adrenalina e o feito de andar en bicicleta algo moi especial.
A noite era perfecta, ceo claro e despexado, sen vento, case sen Lúa,Venus brillando, e cunhas vistas espectaculares da ría e Pontedeume todo iluminado.
En Pontedeume, tomamos algo quente, uns cafés. Manuel deixounos uns minutos antes, pois sabía dos repeitos da costa e pensaba que o íamos deixar atrás, e quería sacarnos algo de distancia para reagrupar en terreo máis favorable. Alcanzámolo antes da Flex, no polígono de Bergondo, e fixo un comentario incendiario para Emilio “non quería que me collérades, quería esperarvos na parada da Flex” a esto Emilio respondeu cun ataque, ferido no orgullo… é verdade, as Brevets son case todo resistencia mental… guerra psicolóxica diría eu.
Chegados a nacional e frente a gasolineira, onde a ITV, a falta de 7 quilómetros da chegada, teño un rebentón na roda traseira, e paramos a cambiar a cámara, non se pode confiar un ata ter chegado. Non houbo ningún inconvinte máis, e chegamos todos, cansos e sobre todo contentos polo día vivido.
miliblan
Gracias por las crónicas. Sois Los primeros en dar señales de vida. Juan Pedro, esta vez no esperaste un año, ni un día jajaja. Yo me encuentro mejor de lo esperado, eso sí, inmensamente relajado. Me da pereza todo pero físicamente me encuentro muy bien.
Os pongo el enlace a mi crónica en imágenes y ya iré subiendo comentarios de una jornada que fue tan rica en el aspecto humano como en el deportivo.
MIGUEL SEOANE
Noraboa a todos, agora pensar na de 400.
Arturo II
Me alegro de que todo haya ido bien (a casi todos) y de que hayáis disfrutado. Los comentarios me dan mucha envidia, aunque el comentario de Juan Pedro sobre el corzo me pone los pelos de punta.
Al pie de la hoja de ruta (si la hubiérais mirado) estaba la solución al problema del extravío en Mezonzo y al problema del sellado en A Silva. Una vez por Francia nos dijeron que los cementerios (que siempre están abiertos y tienen grifo) eran un buen lugar donde encontrar agua cuando todo en los pueblos está cerrado, cosa que es frecuente. ¡Lo que nunca hubiera imaginado es entrar a sellar en un velatorio!
antonio.sutton
Moi boas crónicas e moi boas fotos, nótase que gostamos do que facemos.
Pola miña parte, e a modo de apreciacións persoais, tan só creo ter que engadir un par de cousas.
No referente ás sensacións houbo un pouco de todo, toda a metade do día notei que non ía todo o fino que outras veces, como se estivese un pouco falto de "punch", non sei, quizais a dixestión da cea do día anterior unida ao madrugón puideran ter algo que ver.
A isto uniuselle a corroboración en Mezonzo de que coa bici cargada un 25 quedábase escaso e a sensación constante de que nos ía facer falta o tempo e polo tanto íamos ter que correr... e Manuel non sabía aínda como aturaría a velocidade.
En Begonte Juan Pedro abandona e isto supón o seguinte golpe psicolóxico do día... durante unha boa media hora fíxose o silencio e reinou a confusión, ter que deixar un compañeiro no camiño non resultou agradable para ninguén.
A partir de aquí propóñome nadar e gardar a roupa, sabía que o que quedaba ata Vilalba era rodar, rodar e rodar e que non ía ser a modo polo que me poño a roda e chego a Vilalba sen probar un relevo. Durante a longuísima recta procuro non pensar, é máis, propóñome non mirar nin os fitos kilométricos da estrada, nin mirar o horizonte, tan só dar pedais.... máis o medo ao descoñecido non se ía, e ese universo escuro era a Serra da Loba.
En Vilalba tras uns anacos de empada e tortilla de patacas metémonos na estrada de Betanzos e óbrase o miragre... comezo a sentirme ben, sen nengún tipo de molestia, estou coma novo e coa sensación de ir sobrado de forzas, moito mellor que cando saín da casa. Os repeitos comezan a sucederse sen esforzo e procuro non forzar o ritmo non fora a ser un espellismo xa que había 40 minutos estaba para o desguaze....
Pero non foi un espellismo, Marcelino, que viña conmigo, dime que se vai adiantar un anaco máis eu, tras comprobar que por fin parece que íamos ben de tempo, decido continuar ao meu ritmo. Vexo que Man e Emilio se manteñen a 100 metros constantes e que non miran para atrás... definitivamente o meu ritmo non é inadecuado.
Despois dos callos de Irixoa viramos cara a Monfero e tras os xa coñecidos tobogans e repeitos chegamos á baixada. Conecto os dous faros en modo máximo e veña a trazar curvas, que sensación máis boa... a bicicleta parece que voa na escuridade, frena e agarrase ben, non se advirten as humidades e os temores desaparecen e embebidos pola máxica cadencia dese frenesí de freo, plato esquerdas e dereitas chegamos ao mirador sobre o Eume. A máxia da noite e a velocidade envolvéranos, non hai máis que ver as caras na fotos correspondentes.
Chegados a Pontedeume, selamos e eu decido marchar antes en previsión de ser alcanzado polo grupo aos poucos km. Subo o primeiro repeitón e síntome ben, continúo prudente ata o segundo, continúo ben, é máis, doume conta de que estou no mellor momento do día polo que penso e decido darlle caña ata Miño e logo decidir que facer, se agardar alí ou seguir só un pouco máis.
Ata Miño os km pasaban rapidísimo, parecía un filme, os indicadores kilométricos pasaban tac tac tac tac tac tac tac fosoforescentes na marxe esquerda da estrada. Miraba atrás e non os vía, supuxen que se demorarían un bo anaco, cando eu marchei aínda non remataran os cafés... en Miño decidirei o que facer.
Chego a Miño, miro o reloxo e as medias e doume conta de que hai que dar leña, vólvome a preocupar, a ver se me van coller aquí e me quedo nos repeitos de despois do Pedrido... pensaba. Coñezo ben ese tramo e sei que se un se queda na costa do concello de Bergondo a diferencia en tempo en Guísamo pode ser considerable... e non había moito tempo.
Volvo a mirar para atrás, nin rastro deles, dondo carallo virán pensaba... volta a mirar o reloxo. Encaro a Ponte do Pedrido con todo metido, sei que desde aqui ata Crendes me levaba invariablemente 45 minutos todos os días ao vir da praia cunha mtb de case 20 kg hai máis de 15 anos.
Nos repeitos contrólome, non me podo queimar, pasada costa do concello de Bergondo miro atrás e sigo sen velos, teño que chegar á Flex só, como me pillen aqui fúndenme pensaba... pero un pouco antes do Polígono escoito a voz de Emilio "xa se entrega!!!!!!!!!" agora aguantalos ata o alto.... despegome un pouquiño pero no llano contacto de novo. A sensación de chegar apodérase de min pero inconscientemente retorna á miña mente un vello pensamento.... "a ver se non rompe nada" e nada máis pensalo pffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff pinchazo na roda traseira do bon de Marcelino.
Con todo chegamos en tempo e realmente felices pola xesta conseguida.
Non podo deixar de agradecer publicamente a Marcelino, Emilio e Man a axuda prestada durante os case 100km llanos. De non ser por eles non tería completado a brevet.
En certa ocasión lin, non recordo moi ben onde, que un randonneur é un ciclista superrodadador con capacidade para rodar só durante longos períodos de tempo. De sobra sabía que non pertenzo a tan honorable colectivo máis desde o sábado considérome quizais un pouquiño máis proto....
Un saúdo.
antonio.sutton
Por certo, Juan Pedro xa nos contarás como che foi na Vía da Prata eh. Agardamos a túa crónica.
Eses 1000km vante por finísimo para a de 400 xa verás.
Un saúdo.
miliblan
É o que ten a longa distancia, Manuel. Conforme avanzan a distancia e as horas na bicicleta vas pasando por distintos estadios. Non hai que facer caso de ningún. Nin dos malos momentos nin da euforia. Dígocho por experiencia Eso sí fixeches moi ben aproveitar e disfrutar do bo momento do final xa que a meta estaba cerca.
Para rectas interminables as de Castela. Na de 600 do ano 2007 estabas hora movendo plato e parecía que non te movías pois o horizonte seguía no mesmo sitio. Lémbrome de ver pasar as líneas da estrada por debaixo miña.
Confiamosnos en Pontedeume e pensabamos que te iamos coller pronto pero pasaban os kilómetros e non te viamos ata que en Bergondo vimos a luceciña bermella. Non era cuestión de deixarte coroar a flex o primeiro que despois creceste, como lles pasou a outros, e eres más dificil de aturar.
Tamén me gustaría ter a Juan Pedro na de 400. de todas formas a de 300 xa a ten do ano pasado.
Man abandonounos. Agora xa está co grupiño dos Lagos. Nada, nin un comentario. Non subiu nin as fotos que nos fixo. E parecía bon rapaz. Xa o volveremos a atopar na estrada e entón ...que veña...que veña...
miliblan
Nada Man, definitivamente xa tes a cabeza noutro sitio. O brevet foi o de 300, o de 400 deste ano aínda o tes que facer. ¿E os comentarios? ¿Non tes nada que comentar?
Eso sí, as fotos fantásticas. Pagou a pena a espera.
JUANOTTO
Ahora ya se el secreto de Man: ¡¡¡tiene trucado el cuentakilómetros¡¡¡¡
Jajajaja, este cuando haga la de mil, va a poner 2.500km. recorridos