BREVET DE 200 KM
Ruta del Prestige. Pola Costa da Morte.
24 DE MARZO
BREVET DE 300 KM
Polas cabeceiras do Eume e Miño
21 DE ABRIL
ENLACE AL FORMULARIO
SER UN RIAZOR
ENLACES "PAGOS DIVERSOS"
ENLACES CALENDARIOS Y
ENVENTOS

ENLACES PATROCINADORES
Y COLABORADORES
ENLACES DE INTERES
jolufasa
El sábado día 21 los compañeros de la Peña Leboreira van a venir a hacer una salida por Oleiros igual que el año pasado.
Si alguno quiere acercarse será bien venido
Saldremos del Inef de Bastiagueiro a las 9:00. Se ruega puntualidad, ya que la ruta es un poco larga y es para disfrutarla.
Os dejo el track por si os interesa
ricardiño
Yo probablemente estare, aunque ya la hice con vosotros el otro dia, pienso repetirla, pues simpre merece la pena hacerla y compartirla.
JOLIN
Esa zona sónanos a todos, jejeje
pero a verdade que si está bo día as paisaxes son fantásticas... a ver si consigo o bono-bici para ese Sábado e podo acompañarvos
jolufasa
Comentaros que gracias a Krd tendremos duchas en el inef al terminar la ruta.
Si a alguno le apetece quedar a comer, podemos buscar algún sitio por la zona.
Malva
FERMOSA RUTA DESDE LOGO, EU IGUAL QUE JOLIN GESTIONAREI O "BONO BICI" E ESPERO ESTAR TODOS O PROXIMO SABADO.
AHORA COMO XA SON UN CICLISTA "GUEPESE" O TRAK XA ESTA NO APARATO.
SALUDOS A TODOS
miliblan
Procuraré sumarme al grupo.
FSEOANEP
ali nos veremos
JOLIN
Pois eu tamén intentarei estar as 09:00 no INEF, salvo complicacións de última hora.
![]()
Malva
Todo o meu gozo nun pozo pois este sabado xa non vos podo acompañar, teño que facer labores de canguro, debido a ocupacions do meu fillo e mais a miña nora nos temos que quedar a coidar dos dous netos, en fin procurarei pasalo ben xogando con eles, pero o mesmo tempo pensando en que me perdo una bonita maña de ruta.
saludos a todos
JOLIN
Manuel, unha mágoa pero as obrigas son as obrigas, vailles regalando unhas btts a eses netos que pronto os meterás ti no contacto coa natureza...
![]()
Moi boa rota a que nos presentou José Luis, tramos xa coñecidos pero outros inéditos dos que, de seguro, lle sacaremos proveito no futuro.
Máis de 50 beteteiros a maioría do Leboreira. Por parte do CCRiazor presentámonos no INEF, Emilio, Pachi, Ricardo e eu.
O estar os camiños enchoupados e, a pesares de non ter moitos desniveis, pois a rota foi durecha polos quilómetros e o fango que fixo desgaste dabondo, total que chegamos pasadas as 14 horas e eu xa tirei directo para a casa que había que atendelos fogóns.
O dito, vése que o convocante coñecia hasta os recunchos máis agochados e sacoulle toda a miga a zona xa que prácticamente pouco asfalta pisamos e vanse enlazando sendeiros de contínuo.
Un saúdo e enlace a fotingos....
![]()
FSEOANEP
jolufasa
Me alegro que os gustara. Cuando querais preparamos otra
Unas fotos
https://picasaweb.google.com/110615904394536169297/KDDOleiros2012?authkey=Gv1sRgCNy-iNL5ib2rwQE#
miliblan
Jolín, esquenciches ós riazores con "corazón partío" 
Estupenda mañán de BTT. Ó final somos moitos os que nos imos vendo de kedada en kadada e estamos como en familia aínda que sexamos un montón.
José Luis, gracias por la ruta, las atenciones y las fotos.
José Manuel KRD
En efecto Emilio "Jolín, esquenciches ós riazores con "corazón partío, ..."
En LA CORUÑA es habitual ver a gente que "alardea" por ser socios del Real CNáutico, Real CGolf, ... pero ya somos tres los que alardeamos por compartir y disfrutar de las excelencias de la PLeboreira y del CCR ; Krd, José Luis "Jolufasa" y FernandoSeoane.
José Luis y yo, por cuestiones de localización familiar, disfrutamos sobre todo de la carretera con CCR y la montaña con los Leboreiros aunque yo particularmente agradezco a Jolin que se haya acordado de mi para integrarme y facilitarme (Inscripciones, Alojamiento, Desplazamiento, ..) con la organización Btt del CCR en salidas como (Transcantábrica, Soplao, ...)
FernandoS se infectó con una "BREVITIS" después de la Brevet de 200 del 2011 o sea cogió una ENFERMEDAD INFECTOCONTAGIOSA "Enfermedades de fácil y rápida transmisión, provocadas por agentes patógenos. Para que se produzca la enfermedad es necesario el contacto con otro organismo viviente denominado agente intermediario, transmisor o posiblemente un Randonnéer .
Se le vió compartir mesa y mantel con Emilio en Friol, Moman, ... y era evidente que iba a ser "abducido", los RANDONNÉERS suelen aprovechar la ingesta de los callos para fagocitarte y si te resistes esperan que caigas definitivamente con las bondades de la cerveza.
Los que eramos conscientes del riesgo escapamos por delante, si te quedas con ellos es conveniente para evitar el contagio, limitarse al uso de barritas energéticas y bebidas isotónicas (revisar que sigan embasados al vacio) aún así ¡¡¡ cuidadín ¡¡¡
Fernando una vez infectado suspira con parecerse a uno de los famosos 6D6 de París y para ello quiere empezar haciendo el calendario 2012 de BrevetsCCR.
Acabará haciendo los 600km. de C-C, total dicen que ... "El ritmo propuesto para la C-C la haría "apta para todos los públicos" y permitiría, entre otras cosas, comer y dormir comme il faut. ¿¿¿ ????
jolufasa
José Manuel, yo no lo hubiera explicado mejor.
Los que tenemos el "corazón partido" nos repartimos entre "la gorda" y "la flaca", por lo que nos adaptamos a los dos grupos, que por cierto nos resulta súmamente facil dado lo bien que nos han acojido.
JOLIN
Bueno, bueno, eu como son o que escribo pois lóxicamente teño máis boletos a esquecerme de alguén ou equivocarme nas crónicas, vaian por diante as miñas desculpas por eso pero tampouco é cuestión de ir pedindo os papeis a xente, para mín ó importante é compartir ó BTT e o resto é secundario, cada un que se afilie a onde lle sexa máis cómodo ou crea convinte.
Así, como JMKRD e JOLUFASA aínda non os vin sair conosco os Domingos en montaña, pois de ahí ven o esquecemento meu, pero prometo mirar os listados para a próxima vez e, sobre todo si están ó corrente de pago da cuota, jajaja
Jolufasa, o Domingo fixemos unha rota por Cecebre voltando polo lado Norte do Barcés é está ideal para ir pois pásase ben en tódolos tramos.
Saúdos.
FSEOANEP
Gracias Jose Manuel KRD , eu non me habría explicado mellor , efectivamente comparto a ilusión cos Leboreiras e os Riazores e dende este ano formo parte da sua familia ......... Xa compartiamos aventuras xuntos dende hai tempo , como sabedes (Jolín , Man , Emilio , Pachi , Alberto , etc ........ non queró olvidarme de ninguén)
Hai anos era un pouco rehacio a sair cos carreteros , xa que me parecía que era unha xente que só se dedicaba a entrenar coma tolos e non se decataban que levaban xente o seu carón , era case dificil falar durante unha ruta , pareciame que as saidas de Beteteros erán de outra maneira , mais colegeo , mais atención e mais compañerismo e sobre todo mais desfrute do Entorno , sigo sendo un apasionado de esta modalidade , e non quero deixala.
Facía algunha saida pola estrada , para non perder a forma , pero descubrín con vós que tamén se pode desfrutar da carretera , ainda que depende das seccions , nunhas modalidades mais que en outras
Como ben dí Krd o ano pasado descubrir o pracer de desfrutar dos Retos das grandes rutas (Brevets) co ritmo Randoneer , ainda que é un pouco cedo para opinar , xa que só fixen o meu estreo na de 200Km pola Terra Chá , que supoño que é a mais suave
A raiz de eso empezei a collerlle mais cariño a "Flaca" e tamén me gusta sair a entrenar e poder ir mellorando para superar novos retos , polo que fago saidas habituais pola Estrada , Kardesín tamén me axudou a collerlle ilusión e ir mellorando na especialidade , xa que compartín moitas Saidas con el é foi un Gran Mestre , logo fun asociandome con vós e moitas saidas cando podía e a cercanía me axudaba e atopeime cun grupo que me tratou como se fose da familia , por iso me fixo afianzar a ilusión e as gañas de compartir con vós novos retos e desexo que durante moito tempo
Un pracer
Nota : Jolín non te preocupes que calquer Domingo acercareime para compartir con vós aventuras cos Betteteiros dos Domingos , ainda que xa nos vemos por outros lares
miliblan
José Manuel, como bien dices se empieza por los callos y las cervezas y después no se sabe donde puede acabar uno. Como bien dice Fernando en la de 200 km da Terra Cha nos dio tiempo a hacer las paradas con relax y disfrutar de la comida e incluso merienda. No siempre es así. Indudablemente la de a Costa da Morte es más exigente por tener un perfil con más desnivel acumulado. La de 300 es otro paso. Estar en Irixoa a las diez de la noche después de haber salido a las seis de la mañana y tener que tirar para Pontedeume en lugar de Betanzos ya empieza a ser una prueba para la mente.
Pero como todo un paso después del otro.
Hace tiempo que subí estas reflexiones que encontré no sé dónde. Puede ser ésta una buena ocasión para volverlo a leer.
" iAhl Cómo pasa el tiempo, Aún recuerdo aquellos años cuando, aún siendo un chaval, salia yo a andar en bici con mis amigos, algunas veces, o solo, la más de las veces.
Entonces no sabía yo que en esto del mundo de la bicicleta fuera de la competición había tantos y tantos cajones donde clasificarnos, Entonces, los que andábamos en bici y no competiamos, hacíamos sólo eso: salir en bici, Y es que luego la vida me ha ido llevando por mundos de los que no sabía ni que pudieran existir,
Yo era un chico normal, tan normal como lo pueda ser cualquiera que en verano dedicaba varios días a la semana a dar una vuelta en bici, Habitualmente salía por la mañana, aunque en julio no era raro el día en el que salia por la tarde, después de ver la etapa del día del Tour, Y así, maravillado por la carrera de las carreras, jugaba a subir cuestas como si fuera Perico, o Millar, o incluso el mismo Hinault. iQué tiempos!
Después ya me negué a dar la razón a eso de que las bicicletas son para el verano y se inició mi trayectoria por esto que llamamos cicloturismo. Ahora salía casi todos los fines de semana del año con veteranos de una sociedad ciclista. Comencé a hacer más kilómetros y se amplió mi territorio ciclista, conociendo nuevas carreteras, pueblos y bares (algo muy práctico).
Así que, sin saberlo, ya era cicloturista, ¡Qué cosas! Había ascendido en la jerarquía de "chaval que sale a andar en bici" a "cicloturista de fin de semana". Pero ahí no terminó mi derrotero por el mundo de la bicicleta. Aquel club no duró mucho, y terminé enrolado en otro de mayor raigambre y solera. Otro escalón ascendido. Aquí empecé a oír a gente que hablaba de marchas cicloturistas duras y cosas así. Vaya. Había que probar aquello. Así que, sin darme cuenta empezaba las temporadas mirando el calendario cicloturista de la revista de ciclismo que había entonces (la única) y marcando en rojo aquéllas a las que pensaba acudir. O sea, que alli estaba yo, un incipiente cicloturista de fin de semana que ya pasaba a ser cicloturista que hacía marchas. Pero ahí no terminó la cosa, qué va. Aquello sólo era el comienzo, pues en aquella revista aparecían de vez en cuando reportajes de marchas aún más duras y que se celebraban en lugares tan exóticos entonces para mí como los Pirineos franceses y que, además, ascendían los puertos que estaban en mi imaginario ciclista de ver el Tour por la tele. Un nuevo escalón se erigía ante mí. Un escalón duro de escalar, pero irresistiblemente atractivo. Ahora iba a ser cicloturista que hacía marchas duras subiendo los puertos míticos de los Pirineos. iGuau! Aquello era el no va más. Era duro, sí, pero era una sensación agradable el flirtear en algunos momentos de aquellas marchas entre lo que era ser un simple cicloturista y el sentirte un corredor en pleno Tour de Francia, De aquellos tiempos guardo recuerdos imborrables que me acompañarán siempre. Pero cuando ya parecía que nada más podía culminar mi deambular por el escalafón del cicloturismo, del ciclogloberismo de elite, hete aquí que a mi alrededor asomáronse poco a poco, casi imperceptiblemente, dos nuevos mundos nuevos, algo que parecía imposible.
Algunos de los compañeros de club empezaron a tontear con marchas de resistencia, y empecé a oír hablar de algo mágico e increíble llamado "París Brest París". Buf. Aquello que sobre el papel parecia reservado a súper hombres, resultaba que era el objetivo de compañeros mucho menos dotados para el ciclismo que yo, al menos sobre el papel. Pero este mundo no me atrajo demasiado durante unos años, y alternaba mis marchas cicloturistas y salidas domingueras con excursiones a la búsqueda de puertos en compañía de otros compañeros aquejados de un mal cada vez más difícil de curar para algunos. Pero tras exponerme varias veces al virus de la caza de los puertos más difíciles y las rampas más empinadas, no acabé del todo contagiado por esa locura y he podido mantenerme más o menos cuerdo (con recaídas, eso es cierto) hasta hoy. Pero de la otra enfermedad, la de los "randonneurs" y la de los "breveteros" tampoco me he curado del todo, y de vez en cuando hago algún "Brevet" (no de los más largos, tampoco se trata de exagerar) o particípo en alguna "Randonnée" francesa tipo Luchon-Baiona o así. Y este año he dado un paso más y he completado un recorrido largo, con puertos, de noche y en solitario.
¿Ha sido un reto en sí mismo o sólo era una prueba para retos futuros aún mayores? La verdad es que ni yo mismo lo sé, pero creo que tras esta experiencia puedo decir, ahora sí, que ya soy "randonneur". Aunque lo peor es que no sé si éste es el escalón más alto al que puedo aspírar en mi vida de cicloturista, o aún tengo más mundos ocultos por descubrir, El tiempo y los kilómetros me lo dirán.
Javier Sánchez - Beaskoetxea "
Y este compañero todavía no había descubierto el BTT.
Un saludo
antonio.sutton
Dado que xa convertestes o post nun completo "off topic".... ala ímos.
O ciclismo é un deporte moi amplo en disciplinas e en maneiras de desfrutalo e o caso, desde o meu ponto de vista, é ir tocando nelas o que se poida e facéndoas complementares.
A día de hoxe e tras uns 7 anos de andar na bici máis ou menos seguido, antes xa houbo máis, podo dicir que teño diante de min todo un espectro de cousas difentes por coñecer e cada día me custa máis deixar unhas para facer outras.... e que dure moito isto e haxa saúde poder coñecer máis e máis cousas.
Pensando en todas as cousas que me gustaría facer podo perder ata a conta, a saber... unha Superbrevet (PBP), unha Randonee longa (LEL), Brevets Audax, Flechas, Randonees Audax, Clásicas do Norte, completar os camiños de Santiago que me faltan con alforxas, Luchon Bayonne, unha Transpirenaica completamente off road, marchas bonitas de montaña e de estrada..., a Eroica, seguir coas brevets, poder correr moitísimas máis carreiras de CX, e por que non tamén de MTB......... , facer As Somozas 24h, etc etc etc...
En fin, penso que o bonito de todo isto é o feito de poder sempre ver un horizonte cheo de cousas agradables por facer, xa sexa ir mercar o pan un domingo de mañán ou tremer coma un bimbio no medio dunha parrilla de saída rodeado de tipos dispostos a non deixarse gañar endexamais.
Ogalla teñamos tempo e saúde para seguir desfrutando moitos anos como o facemos agora.